วันนี้ได้แผ่นหนังที่เคยดูไปเมื่อนานมาแล้ว เอามาเปิดดูทบทวนอารมณ์อีกรอบ เพราะจำได้ว่ารอบแรกที่ดูหนังเรื่องนี้ อมยิ้มปนน้ำตาเล็ดจากความซึ้งใจมาแล้ว ดูสิว่าคราวนี้ Amelie เธอจะสร้างความรู้สึกแบบไหนให้อีก... "Amelie"
Amelie สาวน้อยนักจินตนาการที่แสวงหาความสุขในชีวิตจากสิ่งเล็กๆน้อยๆ และได้รับความอิ่มเอิบใจจากการให้ ในวันนึงเพียงแค่เธอทำให้คนแก่ตาบอดได้รับรู้สภาพรอบกาย ได้ช่วยให้คนสองคนรักกัน ช่วยให้พ่อของเธอลองเดินทางสายใหม่ๆในชีวิตบ้าง หรือทุ่มเทแรงกายช่วยให้หญิงวัยกลางคนได้รับการปลดปล่อยจากปมแห่งความผิดหวังในชีวิต ด้วยจดหมายที่ amelie ตั้งใจทำขึ้นมา
...จากความสนใจในสิ่งเล็กๆรอบตัวทำให้เธอได้พบกับชายคนหนึ่งที่สนใจในสิ่งที่คนอื่นมองข้ามเช่นเดียวกัน
เอมิลี่ผู้เคยมีความสุขกับการทำให้ชีวิตคนอื่นมีความสุข...
เธอรวบรวมความกล้าและละทิ้งโลกเดียวดายของเธอเอง เลือกที่จะเริ่มต้น กล้าที่จะลองเสี่ยงรักคนที่เธอคิดว่าเธอรัก...คนที่มีความสุขได้กับการค้นพบว่า ชายที่เฝ้าถ่ายรูปตัวเองในตู้ถ่ายรูป แท้จริงแล้วไม่ใช่คนที่หมองหม่นจนกลัวว่าผู้คนจะลืมเขาไป แต่ชายผู้นั้นกลับเป็น ช่างซ่อมตู้ถ่ายรูป ที่ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง...เหมือนว่าคนที่เศร้าหมองในโลกนี้ลดลงไป 1 คน จะทำให้เอมิลี่และผู้ชายที่เธอเฝ้ามองมีรอยยิ้มที่ชื่นชมยินดีได้อย่างบริสุทธิ์ใจ
ในหนังไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวระหว่างเอมิลี่และชายคนนั้น ว่าจะเก็บเกี่ยวความสุขรอบตัวต่อไป หรือจะสร้างฝันที่ยิ่งใหญ่ขึ้นร่วมกัน...เพราะสุดท้ายหนังเรื่องนี้บอกเราเพียงว่า แค่ตอนนี้เรามีรอยยิ้มกับสิ่งต่างๆรอบตัว กับผู้คนรอบๆตัวที่มีแต่สิ่งดีๆให้กัน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว...คงไม่ต้องรอสิ่งที่ดีที่สุด หรือคนที่ดีที่สุดอีกต่อไป
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น